Dyscyplina to kluczowy powód, dla którego inwestorzy-gwiazdy – w tym Buffett, Soros – odnoszą sukcesy: AQR

Chociaż Warren Buffett, Bill Gross, George Soros i Peter Lynch pochodzą z różnych stron Wall Street, wszyscy inwestujący supergwiazdy przestrzegali podstawowych zasad, które pomogły im odnieść sukces, według AQR Capital Management.

W piątym odcinku swojego nowego podcastu, „The Curious Investor”, AQR powiedział, że jego badania ujawniły, że każdy z nich ściśle przestrzegał kilku wybranych „czynników” lub strategii inwestycyjnych, które pomagają wyjaśnić ich znakomite wyniki.

„Jednym z ważnych wniosków Warrena Buffetta jest: Dyscyplina jest naprawdę ważna, aby odnieść sukces jako inwestor długoterminowy” — powiedział David Kabiller, współzałożyciel firmy zarządzającej inwestycjami o wartości 226 miliardów dolarów. Jak się okazuje, przekonanie i cierpliwość do własnych strategii biznesowych wydaje się być częstym tematem.

Patrząc na Buffetta, AQR odkrył, że szef Berkshire Hathaway w swojej długiej karierze polegał na trzech różnych czynnikach: wartości, jakości i ograniczonym ryzyku.

Ta taktyka stopniowo doprowadziła Wyrocznię z Omaha i jej firmę do ogromnego bogactwa: Berkshire odnotowało średni roczny zwrot w wysokości 17.6 procent w porównaniu do 6.9 procent na amerykańskiej giełdzie w latach 1977-2016.

„Chcesz uczyć się od najlepszych i najzdolniejszych, prawda?” zapytał Jordan Brooks, zarządzający portfelem w AQR. „Czy mają jasnowidzenie na temat ruchu niektórych cen papierów wartościowych? Czy mają filozofię, której trzymają się w dobrych i złych czasach? Czy są w stanie wyczuć rynek?”

„Występy wszystkich tych facetów mają coś wspólnego, a wspólną cechą było to, że mieli podejście” — dodał Brooks. „Mieli filozofię i trzymali się jej”.

Buffett będzie rozmawiał z Becky Quick z CNBC w czwartek o 11:XNUMX czasu wschodniego podczas „Squawk Alley”.

Po przeprowadzeniu kontroli AQR pod kątem niskiego poziomu ryzyka, wartości i jakości w modelu regresji, współczynnik alfa Buffetta (tj. dodatkowy zwrot powyżej rynku) staje się statystycznie nieistotny.

Brooks argumentował, że opracowanie i trzymanie się jednej strategii jest samo w sobie imponujące.

„Przede wszystkim to faceci, którzy zidentyfikowali te źródła zwrotów. To oni mieli hart ducha, by trzymać się ich przez wiele okresów” – powiedział Brooks.

„Wszystkie czynniki, którym przyglądamy się w tego typu badaniach – każdy znany mi czynnik – przechodzą przez okresy lepszych i gorszych wyników. Ci menedżerowie to wykorzystali”.

Dla szefa funduszu hedgingowego Sorosa kluczowe okazały się czynniki takie jak trendy rynkowe i zachowanie waluty.

„Soros jest znany z opracowywania teorii cykli dobrodziejstw i załamań oraz refleksyjności, opartej na negatywnych i pozytywnych sprzężeniach zwrotnych między cenami a czynnikami fundamentalnymi” – napisał zespół AQR w swoim oryginalnym artykule z 2016 roku.

Węgiersko-amerykański inwestor wyrobił sobie markę po krótkiej sprzedaży funtów szterlingów o wartości 10 miliardów dolarów podczas kryzysu walutowego w Wielkiej Brytanii w 1992 roku, zyskując około 1 miliarda dolarów i zyskując reputację „człowieka, który złamał Bank Anglii”.

Jedno z najbardziej udanych przedsięwzięć Sorosa, The Quantum Fund, odnotowało średni roczny zwrot w wysokości 20.2 procent w latach 1985-2004, z łatwością przewyższając średnią giełdową wynoszącą 7.8 procent.

Niezależnie od tego, czy chodzi o zarządzanie wartością i ryzykiem, czy śledzenie trendów walutowych, AQR doszedł do wniosku, że supergwiazdorstwo jest naprawdę na przecięciu stylu i czasu inwestowania.

„Style, które analizowaliśmy, odniosły sukces w wielu kontekstach – od portfeli o stałym dochodzie po globalne makrofundusze hedgingowe” – napisał zespół AQR. „Ma to wyraźne implikacje dla wyboru menedżera, niezależnie od tego, czy menedżer jest fundamentalny, czy ilościowy, tradycyjny czy alternatywny”.

„[Ale] same style nie wystarczą do osiągnięcia sukcesu; wymagają także cierpliwości, umiejętności i dalekosiężnych horyzontów, aby ich trzymać”.

AQR przestudiował również strategie inwestycyjne Grossa, byłego szefa funduszu Total Return firmy Pimco, oraz Lyncha, byłego menedżera Magellan Fund firmy Fidelity.

Naukowcy doszli do wniosku, że „czynniki” Grossa obejmowały ekspozycję na krótsze terminy zapadalności i ryzyko kredytowe. Z drugiej strony Lynch wydawał się uwzględniać rozmiar, wartość, rozmach, jakość i ryzyko, powiedział AQR.