Koniec Brexitu: kto pierwszy mrugnie okiem, gdy rozmowy wejdą w końcową fazę?

Znów nadszedł sezon na Brexit i pośród natłoku koronaawirusa i nagłówków wyborów w USA, Brexit to drugi temat, który jest obecnie widoczny w kanałach informacyjnych, gdy zbliżają się nowe terminy. Ale terminy mijały już wcześniej i za każdym razem ludzie mieli nadzieję, że Brexit zostanie sfinalizowany i odkurzony. Tym razem jednak jest to naprawdę ostateczna runda bitwy i jeśli w nadchodzących tygodniach nie uda się osiągnąć porozumienia, Wielka Brytania od 1 stycznia 2021 r. nie będzie prowadzić handlu z Unią Europejską na warunkach WTO, tracąc wszystkie przywileje członkowskie.

Tak blisko a jednak tak daleko

Rynki straciły rachubę, ile dokładnie osiągnęła ostatnia runda rozmów, która odbyła się w tym tygodniu w Londynie. Inwestorzy powinni jednak wiedzieć jedynie, że negocjacje znajdują się obecnie w końcowej fazie, a ostatnimi potencjalnymi czynnikami powodującymi zerwanie umowy są nieporozumienia dotyczące rybołówstwa, równych warunków działania i zarządzania.

Główny negocjator UE Michel Barnier ostrzegł, że istnieje wiele innych obszarów, w których nadal należy wypełnić znaczące luki. Jednak większość tych różnic prawdopodobnie zostanie wyjaśniona w miarę postępu rozmów. W końcu wersja Brexitu Borisa Johnsona bardzo różni się od tej, którą miała na myśli Theresa May, gdy sprawowała władzę.

Czy UE dała się wymanewrować?

Wielką ambicją May było zapewnienie możliwie bezproblemowego handlu po brexicie. Chociaż zminimalizowałoby to problemy brytyjskich firm związane z Brexitem, wymagałoby to niezwykle skomplikowanych rozmów w sprawie utworzenia od podstaw nowej unii celnej, która byłaby wyjątkowa dla handlu między Wielką Brytanią a UE. Z drugiej strony wizja Johnsona jest ideologicznie bliższa „twardemu” lub „czystemu” Brexitowi, a przyszły pakt handlowy, nad którym pracujemy, prawdopodobnie będzie przypominał umowę, którą niedawno zawarła UE z Kanadą.

UE początkowo z zadowoleniem przyjęła jaśniejsze i prostsze podejście Johnsona do Brexitu. Zdecydowanie przyspieszyło to negocjacje, ponieważ im bardziej podstawowa jest umowa handlowa, tym mniejszy musiałby być nowy zbiór przepisów. Jednak UE może teraz zdawać sobie sprawę, że kpiąc z majowego brexitu i nieumyślnie otwierając Johnsonowi drzwi do objęcia stanowiska premiera, straciła zbyt dużą siłę oddziaływania w rozmowach.

W rundzie finałowej Francja kontra Wielka Brytania

Na przykład w miarę jak negocjacje zbliżają się do punktu krytycznego, coraz bardziej wygląda na to, że prawa do połowów stają się najbardziej sporną kwestią. Podczas gdy w przypadku umowy o wystąpieniu jej los spoczął na irlandzkich politykach na północ i południe od granicy – ​​co UE w pełni wykorzystała na swoją korzyść – to wielowiekowa „rodzicielska rywalizacja” między Francją a Wielką Brytanią może położyć kres porozumieniu umowę handlową po brexicie.

Kanał La Manche jest ważnym źródłem zasobów rybnych dla francuskich rybaków i zgodnie z prawem UE mogą oni od dziesięcioleci prowadzić połowy na wodach brytyjskich. Wszystko to wkrótce się zmieni, gdy Wielka Brytania wyjdzie ze wspólnego rynku pod koniec roku. Wielka Brytania chce odzyskać pełną kontrolę nad swoimi wodami po trwałym zerwaniu powiązań członkowskich z UE. Francja nie ma nic takiego.

Wędkarstwo może zrujnować interes

Ale czy Francja naprawdę ma w tej sprawie dużo do powiedzenia? Wielka Brytania dała już jasno do zrozumienia, że ​​nie ma nic przeciwko twardemu brexitowi i wielu Brytyjczyków, w tym w rządzie, byłoby zachwyconych taką perspektywą. Johnson powtórzył w tym tygodniu nawet, że jeśli do 15 października nie zostanie opracowany zarys porozumienia, Wielka Brytania zrezygnuje z rozmów.

Wszystko to sugeruje, że jeśli w ostatnich tygodniach negocjacji dojdzie do kompromisu, najprawdopodobniej to UE będzie musiała bardziej się ugiąć. Jeśli prawa do połowów rzeczywiście okażą się ostatnią przeszkodą na drodze do porozumienia, trudno sobie wyobrazić, że Niemcy będą zbyt szczęśliwe, jeśli pozwolą francuskiej dumie zagrozić porozumieniu, zwłaszcza że rybołówstwo stanowi bardzo małą część PKB Francji i Wielkiej Brytanii.

Piłka jest po stronie UE

Jednak kolejnym pojawiającym się punktem spornym w ostatnich rundach dyskusji jest spór dotyczący równych warunków działania, a w szczególności dotyczący sposobu regulacji pomocy państwa po brexicie. Może się to wydawać nieco dziwne, biorąc pod uwagę, że rządy brytyjskie generalnie nie popierają interwencji państwa w celu ratowania przedsiębiorstw z sektora prywatnego. W rzeczywistości niektórzy członkowie UE, np. Francja, częściej łamią zasady UE dotyczące dotacji. Niemniej jednak Bruksela obawia się, że jeśli decyzje w sprawie dotacji państwowych pozostawi się wyłącznie Westminsterowi, Wielka Brytania może zyskać nieuczciwą przewagę konkurencyjną.

Ponieważ czas szybko ucieka, UE wie, że piłka jest po jej stronie, i czując się pod presją napiętego terminu wyznaczonego przez Johnsona, próbuje przesunąć negocjacje na listopad. Ale niezależnie od tego, czy to kluczowe 11^th godzina nadchodzi 15 października, czy w listopadzie, czy nawet 31 grudnia, pytanie brzmi, kto pierwszy mrugnie?

Wielka Brytania spieszy się z porozumieniem

W poprzednich negocjacjach to strona brytyjska zbyt szybko ustąpiła. W 2018 r. Theresie May tak bardzo zależało na zawarciu porozumienia i trzymaniu się harmonogramu, że nie skonsultowała się z partią DUP w Irlandii Północnej, która wspierała jej rząd w sprawie kontrowersyjnego mechanizmu ochronnego. Rok później Borisowi Johnsonowi tak desperacko zależało na przypieczętowaniu majowej umowy o wystąpieniu i pozbyciu się mechanizmu ochronnego, że nie zadał sobie trudu przeczytania drobnego druku prawnego, aby zrozumieć, w jakim stopniu Irlandia Północna będzie musiała być regulowana unijnym jednolitym zasad rynkowych, jeśli mechanizm ochronny zostanie porzucony.

Przejdźmy szybko do roku 2020, w którym okoliczności znacząco się zmieniły. Nie chodzi już o warunki rozwodu, ale o tekst prawny, który określi wszystkie aspekty przyszłych stosunków między Wielką Brytanią a UE. I choć Wielka Brytania nadal jest podzielona w sprawie brexitu, tym razem rząd Johnsona ma zdecydowaną większość w parlamencie i mógłby z łatwością przetrwać, zrzucając całą winę na UE w przypadku załamania negocjacji. Co więcej, Wielka Brytania miała więcej czasu na przygotowanie się na scenariusz braku porozumienia i dlatego może mniej obawiać się porzucenia rozmów, jeśli uzna, że ​​ceną za porozumienie jest o jeden zbyt wiele kompromisów w kwestii jej suwerenności.

Czy chudy układ jest na kartach?

W miarę intensyfikacji rozmów w nadchodzących dniach i tygodniach Barnier może chcieć mieć tego świadomość. Nie ma wątpliwości, że Wielka Brytania ma więcej do stracenia na nieuporządkowanym brexicie niż UE. Jednak posiadanie „państwa zbójniczego”, które ustala własne zasady tuż za progiem, nie jest atrakcyjną perspektywą dla UE.

Warto jednak zauważyć, że chociaż Johnsonowi, zdeterminowanemu, by dotrzymać obietnicy wyborczej i doprowadzić do brexitu przed końcem roku, może udać się przekonać UE do współpracy, może zrezygnować z porozumienia lepszego niż „ Porozumienie w stylu kanadyjskim. Istnieje ryzyko, że w pośpiechu w celu osiągnięcia porozumienia w tak krótkim czasie nie będzie możliwe nawet zawarcie umowy o wolnym handlu w stylu kanadyjskim, a na rynkach mówi się, że w obecnej sytuacji „skąpe porozumienie” jest bardziej realistyczny wynik.

Ograniczony wzrost funta

Jeśli podstawowa umowa o wolnym handlu będzie najlepszą, jaką uda się osiągnąć obu stronom, oczekiwany wzrost wartości funta, który po niej nastąpi, będzie prawdopodobnie krótkotrwały. Cena kabla może wzrosnąć nawet do 1.35 dolara, ale wyjście poza ten obszar oporu byłoby prawdopodobnie trudne, szczególnie gdyby sytuacja z wirusem miała się pogorszyć.

Możliwe jest oczywiście, że pomimo wszystkich negatywnych nagłówków zostanie zawarta bardziej kompleksowa umowa handlowa, w którym to przypadku wzrost może sięgnąć 1.38 dolara, a dalsze zyski będą ponownie zależne od tego, jak dobrze brytyjska gospodarka wyjdzie z pandemii.

Jednakże w przypadku braku porozumienia poziom 1.20 dolara będzie kluczowym wsparciem, do którego można powrócić i przeszkodzić w gwałtownym spadku kursu waluty.