Fuzje i przejęcia to najbardziej radykalny wybór dyrektora generalnego. Wykres kontroli strategicznej – z większymi i cenniejszymi instytucjami na górze i po prawej stronie oraz mniejszymi i tańszymi instytucjami w lewym dolnym rogu – pokazuje najbardziej prawdopodobne transakcje strefy euro.
Ostatni raz rysowałem taki wykres w 2015 roku. Od tego czasu wiele się wydarzyło, więc warto zobaczyć, jak zawirowania rynkowe zmieniły pozycje. Pokazuje, które duże banki mogą się powiększyć, a które zniknąć.
Oceniając 20 największych banków notowanych na giełdzie w bloku pod względem wymiernego kapitału własnego, lepsze wyniki na giełdzie w ciągu ostatnich trzech lat sugerują, że Santander, BBVA i Crédit Agricole SA (CASA) są bardziej prawdopodobnymi nabywcami niż wcześniej – przynajmniej BBVA i CASA będą w stanie osiągnąć dalsze cele w lewym dolnym rogu.
Jeśli dodać do tego kapitał nienotowanych na giełdzie banków regionalnych Crédit Agricole, można uzyskać większe transakcje.
Częściowo ze względu na swój rozwój, prawdopodobieństwo przejęcia BNP Paribas, Intesa Sanpaolo i Société Générale jest obecnie stosunkowo mniejsze niż wcześniej. Spośród nich SocGen wydaje się dziś szczególnie mało prawdopodobnym konsolidatorem, po okresie wyraźnych spadków cen akcji. Podczas gdy inne banki rozstrzygnęły kwestie prawne wcześniej, w USA nadal toczy się dochodzenie w sprawie roli SocGen w manipulacji Liborem, przekupstwie w Libii i łamaniu sankcji.
Niejasny
Być może SocGen odbije się po marcowej rezygnacji wiceprezesa Didiera Valeta. Niezwykle niejasny komunikat banku zachęca do takiej optymistycznej interpretacji: Valet był ofiarą mającą na celu umożliwienie ugody w sprawie Liboru i Libii. Ponieważ jednak coraz częściej postrzegano go jako urzędującego dyrektora generalnego, można się zastanawiać, czy w przypadku długoletniego urzędującego Frédérica Oudéi również nie mogło dojść do napięć.
Odejście może zaszkodzić zwartej kulturze banku, w którym lojalność kadry kierowniczej jest jednym z jego największych atutów.
Z kolei niektóre większe banki średniej wielkości, w szczególności CaixaBank i Raiffeisen Bank International (RBI), poszybowały w górę w ciągu ostatniego roku lub dwóch. Nie są już tak prawdopodobnymi celami. Jednak inne banki średniej wielkości, takie jak hiszpańska Bankia, znalazły się w strefie zagrożenia, podczas gdy jeden bardzo duży bank, Deutsche Bank, również zmierza w tę stronę.
W dalszym ciągu zagrożone są Commerzbank, Banco Sabadell i włoski Banco BPM (mimo fuzji, która utworzyła go dwa lata temu). ING nadal wygląda na potencjalnego konsolidatora.
Załóżmy, że nabywcy będą priorytetowo traktowali kraje, w których mają dobre, duże biznesy, które jednak są w cieniu największych lokalnych graczy. Kierując się tą logiką, pomińmy na razie długo dyskutowane wejście Santandera do Niemiec i Włoch.
Na tej podstawie najprawdopodobniej największymi przejęciami w ciągu najbliższych kilku lat będą Bankia lub ewentualnie Sabadell dokonane przez BBVA; Banco BPM firmy CASA; i Commerzbanku przez ING.
Najbardziej ufam dwóm pierwszym. Dzieje się tak częściowo dlatego, że ING wykazuje większe zaangażowanie w dywidendy i cyfryzację niż jego konkurenci, a częściowo dlatego, że konsolidacja rozpoczęła się już we Włoszech i Hiszpanii, ale nie w Niemczech. Niedawne fuzje i przejęcia dokonane przez konkurentów stanowią większe zagrożenie dla CASA we Włoszech i BBVA w Hiszpanii niż dla ING w Niemczech.
Należy jednak zauważyć, że dwa z tych celów są własnością rządu: państwo hiszpańskie posiada większościowy pakiet udziałów w Bankii, podczas gdy niemiecki rząd federalny jest największym akcjonariuszem Commerzbanku z 15%.
Chęć państwa do sprzedaży – i prawdopodobnie nieodłączny brak zaufania i wizji strategicznej w ratowanych bankach – stawia pod znakiem zapytania ich długoterminową, niezależną egzystencję.
Może to dotyczyć także ABN Amro, który w dalszym ciągu jest w większości własnością państwa, choć dobra rentowność holenderskiej bankowości zapewnia jej na razie ochronę wyceny.
komplikacje
Problem w tym, że zakup banku będącego własnością państwa wiąże się z komplikacjami. Na przykład publiczny gniew dotyczący wynagrodzeń kadry kierowniczej jest większym problemem i jest skierowany przeciwko politykom, którzy mogą chcieć rościć sobie prawa do zarządzania.
Zamiana akcji staje się mniej atrakcyjna. Hiszpania ma formalny górny limit wynagrodzeń dla ratowanych banków, podczas gdy ABN Amro boryka się z podobnymi ograniczeniami z powodu ogólnego gniewu Holendrów wobec banków. Z tego powodu dyrektor generalny ING, Ralph Hamers, doświadczył w marcu żenującej obniżki wynagrodzeń po podwyżce. Ta atmosfera musi jeszcze bardziej osłabić jego śmiałość w zakresie fuzji i przejęć.
W przypadku Bankii i ABN Amro prywatyzacja prawdopodobnie poprzedzi przejęcia. Tymczasem we Włoszech banki nadal muszą uporządkować swoje bilanse, aby wyglądać bardziej apetycznie. Odnosi się to również do Sabadell, chociaż problemy technologiczne związane z integracją TSB to kolejny powód, dla którego Sabadell wciąż nie jest jeszcze gotowy.
Jeśli jednak kupujący będą czekać zbyt długo, będą musieli zapłacić więcej i prawdopodobnie pojawią się inni konsolidatorzy. Na przykład UniCredit może w przyszłości lepiej wchłonąć Commerzbank.
Link do źródła informacji: www.euromoney.com


Signal2forex.com - Najlepsze roboty i sygnały Forex


