To nie było dobre kilka tygodni dla obligacji CoCo. Pod koniec kwietnia dziennik „The Economist” stwierdził, że dziewięć lat od emisji pierwszych obligacji nie spełniły one swoich obietnic.

„Pomysł, że CoCo pomogłyby w dokapitalizowaniu banków borykających się z trudnościami, wydaje się naciągany” – mówią, opisując je jako inwestycję niszową. „To poważny upadek jak na klasę aktywów, niegdyś reklamowaną jako elegancki, niemal automatyczny sposób na przywrócenie borykających się z problemami banków”.

Może to trochę niesprawiedliwe, ale w swoim miesięcznym raporcie za marzec 2018 r. Bundesbank również nie okazał się największym fanem obligacji CoCo. Stwierdza, że ​​jednym z dość zasadniczych problemów jest to, że czynnik powodujący konwersję aktywów ważonych ryzykiem wynoszący 5.125%, obowiązujący dla ponad 40% pozostających w obrocie europejskich obligacji AT1, jest w rzeczywistości niższy niż punkt, w którym Europejski Bank Centralny uznałby, że bank przestał istnieć .

W związku z tym niemiecki bank centralny zalecił zbadanie, jak daleko należy podnieść ten próg, aby obligacje CoCo przyniosły skutek rzeczywiście zamierzony przez organy regulacyjne.

Zawalić się

Wydaje się, że jest na to trochę za późno. Wielu inwestorów od dawna twierdziło, że próg 5.125% jest zbyt niski – co zostało spektakularnie zilustrowane latem ubiegłego roku wraz z upadkiem Banco Popular.

Bank uznano za nierentowny ze względu na przytłaczającą ucieczkę depozytów, gdy jego najnowszy wskaźnik CET1 wyniósł 8.2%, czyli wiele kilometrów od miejsca, w którym powinny zostać uruchomione obligacje. W kolejnej uchwale jej obligacje AT1 potraktowano dokładnie tak samo jak obligacje Tier 2, a do tego nie miała służyć cała ta inżynieria finansowa.

Autorzy raportu Bundesbanku kwestionują przewagę takich obligacji nad kapitałem CET1, stwierdzając, że „nie jest jasne, czy ich rzekoma przewaga kosztowa nad kapitałem CET1 faktycznie istnieje, jeśli uwzględni się dużą złożoność i związane z nią ryzyko”.

To, że zachowanie instrumentów kapitałowych pierwszej kategorii w czasie kryzysu jest nieco nieprzewidywalne, nie jest niczym nowym, ale spróbuj powiedzieć to inwestorom kapitałowym banków.

Po rynku krążą pogłoski o pierwszej takiej transakcji, chociaż banki, co zrozumiałe, niechętnie chcą jako pierwsze skoczyć 

Indeks Bank of America Merrill Lynch CoCo wzrósł w zeszłym roku z 6.14% do około 4.40%, a spready wzrosły – w listopadzie obligacje Nordei o wartości 750 mln euro przyniosły jedynie 3.5%, ale mimo to portfel zamówień wyniósł 5 miliardów euro.

Znany jest tu dobrze znany argument, że banki są teraz bezpieczniejsze niż korporacje, ale prawdopodobnie ważniejsze jest to, że po emisji 155 miliardów dolarów w 2017 r. machina AT1 gwałtownie się zatrzymuje. Citigroup prognozuje, że w 13 r. nowa emisja AT1 denominowanych w euro wyniesie zaledwie 2018 miliardów euro.

Jednak żądni zysków inwestorzy wciąż napływają na rynek. Chociaż inwestorzy zazwyczaj korzystają ze spreadów w przypadku kredytów bankowych z ratingiem pojedynczym A, w przypadku kredytów korporacyjnych z oceną podwójnego B, obecna dynamika popytu spowodowała, że ​​w ostatnim kwartale 1 r. transakcje na rynku AT2017 osiągnęły wysoką rentowność. Jednak 13 europejskich banków zdecydowało się na kupno daty wykupu obligacji AT1 w 2019 r., co spowoduje powrót sytuacji rynkowej na korzyść kupujących.

Wątpienie

Co robić na rynku, na którym szerzą się wątpliwości co do efektywności instrumentów o niskim wyzwalaniu, podczas gdy inwestorzy wciąż domagają się papieru? Odpowiedź jest oczywista: zaprojektuj nowy instrument o wyższym wyzwalaniu.

Według doniesień obecnie trwają prace nad tym rozwiązaniem. Jak dotąd emitenci AT1 wyemitowali instrumenty o niskiej aktywacji (5.125%) lub o wysokiej aktywacji (7%). Pomysł jest taki, że banki mogłyby teraz wyemitować nową obligację AT1, która miałaby jeszcze wyższy próg oprocentowania na poziomie około 9% lub 10%. Korzyść dla emitenta niekoniecznie polega na tym, że instrument zostanie dodany do koszyka AT1 dla celów kapitałowych, ale będzie działał jako dodatkowy bufor na potrzeby testów warunków skrajnych, który jest tańszy niż kapitał własny.

Dla inwestorów byłby to instrument AT1 z dodatkowym spreadem – a więc w istocie Boże Narodzenie. Ile dodatkowego spreadu? Bankowcy, z którymi współpracuje Euromoney, sugerują, że takie obligacje powinny wyceniać o mniej niż 100 punktów bazowych więcej niż zwykła AT1 – może tylko o 37.5 do 50 punktów bazowych więcej.

Prawdopodobnie nastąpiłaby fala popytu na obligacje ze strony tych samych podporządkowanych inwestorów FIG, którzy doprowadzili rynek do obecnego poziomu spreadu.

Po rynku krążą pogłoski o pierwszej takiej transakcji, chociaż banki, co zrozumiałe, niechętnie decydują się na skok jako pierwsze. Do takiego porozumienia może jednak dojść po lecie.