Luty przynosi najbardziej znaczącą jak dotąd serię testów sprawdzających, czy prezydent Trump może przekształcić swoją destrukcyjną politykę zagraniczną USA w konkretne wyniki.
Cztery, które należy uważnie obserwować, to:
- negocjacje umowy handlowej z Chinami
- denuklearyzację Korei Północnej
- zgromadzenie społeczności międzynarodowej w celu powstrzymania Iranu
- demokratyzacji Wenezueli.
Zespół handlowy Trumpa, kierowany przez amerykańskiego przedstawiciela ds. G-1 w Buenos Aires.
To nie tylko powstrzymałoby wzrost ceł na chińskie towary o wartości 200 miliardów dolarów z 10 do 25 procent, ale także pokazałoby rynkom, że dwie wiodące gospodarki świata mogą znaleźć wzajemnie korzystne sposoby rozstrzygania różnic handlowych. Z czasem ważniejsze będzie sprawdzenie, czy obie strony poradzą sobie w jeszcze trudniejszych sporach dotyczących przyszłych technologii i kwestii bezpieczeństwa regionalnego.
Jeśli chodzi o Koreę Północną, Trump w swoim orędziu o stanie państwa – skądinąd lekkim w kwestiach polityki zagranicznej – powiedział, że spotka się na swoim drugim szczycie z Kim Dzong Unem w dniach 27-28 lutego w Wietnamie. „Gdybym nie został wybrany na prezydenta Stanów Zjednoczonych, moim zdaniem bylibyśmy teraz w stanie poważnej wojny z Koreą Północną” – powiedział Trump w przemówieniu.
Spotkanie będzie sprawdzianem, czy „wielka chemia”, którą Trump, jak mówi, rozwinął z Kimem, pomoże mu osiągnąć korzyści w kierunku denuklearyzacji, opierając się na uwolnieniu trzech amerykańskich więźniów i szczątków 55 amerykańskich żołnierzy. Podczas gdy jego społeczność wywiadowcza w raporcie dla Kongresu w zeszłym tygodniu stwierdziła, że Korea Północna „jest mało prawdopodobne, aby całkowicie zrezygnowała ze swojej broni nuklearnej i zdolności produkcyjnych”, Trump chce pokazać, że ma rację, że istnieje „duża szansa” na zawarcie umowy, ponieważ Kim tak bardzo chce zmienić sytuację gospodarczą.
W tym tygodniu, w dniach 13-14 lutego, wiceprezydent Mike Pence i sekretarz stanu Mike Pompeo będą gospodarzami w Warszawie, w Polsce, międzynarodowej konferencji na temat pokoju i bezpieczeństwa na Bliskim Wschodzie, nawet gdy Stany Zjednoczone wycofują swoje wojska z Syrii do kwietnia . Media sceptycznie podchodzą do tego, czy spotkanie może wywrzeć większą presję na Iran, pozyskać poparcie dla powstającego planu pokojowego administracji Trumpa na Bliski Wschód między Izraelem a Palestyńczykami lub położyć podwaliny pod sojusz państw arabskich w celu realizacji wspólnych interesów.
Konferencja, w której bierze udział ponad 40 krajów, podkreśla ciągłą zdolność USA do zwoływania się, nawet jeśli wiele krajów nie wyśle przedstawicieli szczebla ministerialnego. Co będę oglądać:
- Interakcje między premierem Izraela Benjaminem Netanjahu a ministrami spraw zagranicznych Bahrajnu, Jordanii, Omanu, Zjednoczonych Emiratów Arabskich i Arabii Saudyjskiej – szczególnie biorąc pod uwagę wysiłki USA na rzecz promowania cieplejszych stosunków między Izraelem a Zatoką Perską.
- Postęp w kierunku nowej arabskiej koalicji obronnej, określanej przez Pompeo jako „sojusz historyczny”. W wywiadzie dla Fox Business w tym tygodniu Pompeo powiedział: „duża liczba krajów (ogłosiłaby), że chce być częścią tego tutaj w niezbyt odległej przyszłości, a my opracujemy zarys, który nie jest reaktywny."
Chociaż Palestyńczycy nie zostali zaproszeni, będzie tam „drużyna pokojowa” administracji Trumpa – starszy doradca Jared Kushner i specjalny wysłannik Jason Greenblatt. W czwartek rano udzielą informacji i odpowiedzą na pytania podczas sesji prowadzonej przez Børge Brende, byłego norweskiego ministra spraw zagranicznych i obecnie przewodniczącego Światowego Forum Ekonomicznego.
Luty prawdopodobnie będzie również decydującym miesiącem w Caracas. W mojej kolumnie CNBC z zeszłego tygodnia dowodziłem, że Wenezuela stała się pierwszym polem bitwy w nowej erze rywalizacji wielkich mocarstw. Jako taki, wynik tego konkursu będzie wskazówką, czy demokracje czy autokracje będą dominującymi siłami, które będą kształtować przyszłość. Nadchodzący miesiąc pokaże, czy tymczasowy prezydent Juan Guaido wraz ze Stanami Zjednoczonymi oraz ich regionalnymi i europejskimi sojusznikami może wykorzystać niezadowolenie społeczne, międzynarodową izolację i sankcje, aby spowodować poważne pęknięcia w reżimie Maduro.
I odwrotnie, jeśli Maduro wytrzyma – przy wsparciu Kuby, Chin i Rosji – najbardziej intensywne naciski publiczne, dyplomatyczne i gospodarcze, jakie kiedykolwiek spotkały jego autokratyczny system, oznaczałoby to najpoważniejsze niepowodzenie dla globalnych interesów USA podczas administracji Trumpa.
W grze jest też znacznie więcej, rozciąganie przepustowości administracji USA, w której tak wiele stanowisk w polityce zagranicznej pozostaje nieobsadzonych. Na przykład Stany Zjednoczone 2 lutego uruchomiły sześciomiesięczny okres wycofania się z traktatu INF w sprawie lądowych pocisków balistycznych i manewrujących krótkiego i średniego zasięgu w Europie, a minister obrony NATO w tym tygodniu omówi konsekwencje i kolejne kroki.
Istnieje również pewne destrukcyjne myślenie Trumpa dotyczące polityki zagranicznej, które ma mniejsze szanse na uzyskanie trakcji.
Największa delegacja USA wszechczasów, w tym ponad 40 członków Kongresu, udaje się w ten piątek do Niemiec na Konferencję Bezpieczeństwa w Monachium, symboliczny sprzeciw wobec wszelkich kroków, które Trump podjąłby w celu osłabienia zaangażowania USA w NATO lub, w najgorszym przypadku, wycofania się z sojuszu.
Tweetnij
Izba Reprezentantów przyjęła ustawę, która ma na celu „odgrodzenie” Trumpa od NATO, a Senat przygotowuje się do zrobienia tego samego.
Ze swojej strony prezydent w swoim orędziu o stanie Unii zmienił ton w sprawie NATO, mówiąc o tym, że przez lata „Stany Zjednoczone były bardzo niesprawiedliwie traktowane przez NATO”, ale teraz „zapewnił wzrost wydatków na obronę o 100 miliardów dolarów”. od sojuszników z NATO”.
Tym, co wprawia w zakłopotanie krytyków Trumpa, jak pokazano powyżej, jest jego sukces w identyfikowaniu rzeczywistych problemów polityki zagranicznej, a następnie podejmowaniu ich z charakterystycznym retorycznym zapałem i tweetami. Mniej odważny amerykański prezydent nie dokonałby takiego postępu, jaki osiągnął w wielu kwestiach, które wcześniej wydawały się nie do poruszenia. A jego najbardziej zagorzali przeciwnicy nie będą mogli narzekać, jeśli w lutym pokaże postępy w walce z nieuczciwymi praktykami handlowymi Chin, w dążeniu do denuklearyzacji Korei Północnej, w gromadzeniu poparcia dla przeciwdziałania złowrogim zachowaniom Iranu oraz w zastępowaniu odrażającej dyktatury w Wenezueli demokratyczną zmianą.
Tym, co powinno niepokoić jego zwolenników, jest jednak pogarda dla tego rodzaju sojuszników, strategii i procesów, których będzie potrzebował, aby stawić czoła wszystkim powyższym wyzwaniom. Przy ich poziomie ryzyka i złożoności Trump nie odniesie trwałych zwycięstw na żadnym froncie bez sojuszników. Rezygnacja byłego sekretarza obrony Jamesa Mattisa dotyczyła różnic, jakie miał z Trumpem w tej centralnej kwestii.
Nie ułatwi mu tego fakt, że ma do czynienia z gabinetem, któremu brakuje wieloletniego doświadczenia utraconego przez ostatnie odejścia. Felietonistka Wall Street Journal, Peggy Noonan, zauważa w swoim weekendowym felietonie, że kiedy Mattis, John Kelly i HR McMaster opuścili Biały Dom Trumpa, „pozostało im łącznie 123 lata doświadczenia wojskowego i dyplomatycznego”.
Pokierowanie wszystkimi powyższymi kwestiami przez linię mety i poza nią może wymagać bardziej strategicznego aktora i myśliciela niż prezydent Trump.
Zobaczmy, gdzie jesteśmy pod koniec tego miesiąca.
Frederick Kempe jest autorem bestsellerów, wielokrotnie nagradzanym dziennikarzem oraz prezesem i dyrektorem generalnym Atlantic Council, jednego z najbardziej wpływowych amerykańskich think tanków zajmujących się sprawami globalnymi. Przez ponad 25 lat pracował w The Wall Street Journal jako korespondent zagraniczny, zastępca redaktora naczelnego i najdłużej pracujący redaktor europejskiego wydania tej gazety. Jego najnowsza książka – „Berlin 1961: Kennedy, Chruszczow i najbardziej niebezpieczne miejsce na ziemi” – była bestsellerem New York Timesa i została opublikowana w kilkunastu językach. Śledź go na Twitterze
@FredKempe
i szapisz się tutaj do Inflection Points, jego spojrzenie w każdą sobotę na najważniejsze artykuły i trendy z ostatniego tygodnia.
Aby uzyskać więcej informacji od współpracowników CNBC, wykonaj następujące czynności
@ CNBCopinion
na Twitterze.
UWAGA: Jeśli chcesz handlować na Forexie zawodowo - handluj z pomocą naszego Forex Robot opracowany przez naszych programistów.
Opinie Signal2forex
Signal2forex.com - Najlepsze roboty i sygnały Forex
