Kiedy koronawirus Covid-19 uruchomi pandemiczną więź Banku Światowego?

Uwaga: ten artykuł został po raz pierwszy opublikowany 4 marca, ale będzie regularnie aktualizowany w miarę udostępniania nowych danych.

W raporcie sytuacyjnym Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) z 3 marca skatalogowano prawie 91,000 19 przypadków zakażenia koronawirusem Covid-76 w 3,100 krajach, powodując ponad XNUMX zgonów. 

W 2017 r. Bank Światowy wyemitował obligacje pandemiczne, które miały pomóc w finansowaniu reakcji na wszelkie powszechne ogniska szeregu chorób, w tym wirusa koronowego. Obligacja o wartości 320 milionów dolarów była częścią większego transferu ryzyka o wartości 425 milionów dolarów, który obejmował jednoczesną swapę o wartości 105 milionów dolarów z sześcioma kontrahentami reasekuracji.

Czy powinno już być wypłacane? 

4 marca odpowiedź brzmiała: nie. 

Najwcześniej można go uruchomić 24 marca, ale zależy to od wielu czynników, z których niektóre są trudne do oceny. Jeśli rzeczywiście się opłaci, stanie się to tylko w przypadku bardzo określonej grupy krajów – najbiedniejszych na świecie, które mają także najsłabsze systemy opieki zdrowotnej i prawdopodobnie najwolniej rozpoczynają zgłaszanie dokładnych ocen epidemii. 

Jak wówczas szczegółowo informował Euromoney, strukturyzacja obligacji pandemicznych była niezwykle skomplikowana, między innymi dlatego, że należało znaleźć równowagę między użytecznością a możliwością inwestycji. 

Zapadalność obligacji przypada na 15 lipca, choć istnieje możliwość jej przedłużenia o rok. Bank Światowy przygotowuje drugą iterację programu, nazwaną Pandemic Emergency Facility (PEF) 2.0, który według Banku w zeszłym roku miał zostać wprowadzony na rynek w maju 2020 r.

Co najważniejsze, czynniki wyzwalające wypłatę istniejących obligacji zależą wyłącznie od przypadków chorób zgłoszonych przez kraje rozwijające się – tych, które mieszczą się w kategoriach kredytowych Banku Światowego IBRD (Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju) lub IDA (Międzynarodowe Stowarzyszenie Rozwoju).

Do parametrów decydujących o uruchomieniu obligacji należą: liczba krajów IBRD lub IDA, których to dotyczy; liczba przypadków w każdym z tych krajów; liczba zgonów; odsetek przypadków potwierdzonych w stosunku do wszystkich przypadków, w tym podejrzanych; i tempo wzrostu przypadków. 

Wszystko to będzie oceniane na podstawie konkretnych okresów sprawozdawczych. Aby wypłata mogła nastąpić, warunki uruchomienia obligacji muszą zostać spełnione co najmniej 12 tygodni po wyznaczonym rozpoczęciu wydarzenia. Następnie muszą one obowiązywać przez kolejne 12 tygodni.

W przypadku uruchomienia obligacji środki zostaną udostępnione wyłącznie krajom ARP. Kraj ubiegający się o pomoc ma obowiązek wystąpić o środki. 

Biorąc pod uwagę, że pomoc zapewniana w ramach obligacji jest uruchamiana wyłącznie w przypadku przypadków i zgonów w krajach IBRD i IDA, dużą przeszkodą jest zdolność tych krajów do wiarygodnego rejestrowania i zgłaszania przypadków i zgonów. W tej chwili tylko pięć krajów ARP zgłosiło przypadki zakażenia koronawirusem, a żaden nie zgłosił wymaganej liczby zgonów, która wynosi 20 w każdym kraju. 

Według oświadczenia Afrykańskich Centrów Kontroli i Zapobiegania Chorobom z 3 marca około 30 krajów afrykańskich zgłosiło podejrzane przypadki, chociaż według WHO tylko pięć potwierdziło kilka przypadków. Zestawy testowe są stopniowo udostępniane na całym kontynencie.

Ponieważ obligacja pandemiczna ma pomóc krajom rozwijającym się w radzeniu sobie z poważnymi ogniskami chorób, pojawiła się krytyka, że ​​nie została ona wywołana epidemią wirusa Ebola od czasu jego powstania, w tym epidemią w Demokratycznej Republice Konga w zeszłym roku. Złożoność mechanizmów wyzwalających i wynikające z niej trudności w modelowaniu scenariuszy wypłat również znalazły się pod ostrzałem.

Jednakże chociaż obligacje nie zostały uruchomione w wyniku ubiegłorocznej epidemii wirusa Ebola, uruchomiono towarzyszący program okienek pieniężnych, który stanowi drugą część NFE, i wypłacono DRK 50 milionów dolarów. Bank Światowy przeznaczył dalsze 350 milionów dolarów na tę epidemię za pośrednictwem ARP.

Jednak wszystko to zostało przyćmione przez ogłoszenie przez Bank Światowy z 3 marca natychmiastowej pomocy nadzwyczajnej o wartości 12 miliardów dolarów, aby pomóc krajom rozwijającym się w walce z epidemią wirusa Covid-19.

Wyzwalacze więzi

W związku z obecną epidemią wirusa obligacja pandemiczna nie została uruchomiona. Co musi się wydarzyć, żeby to się zmieniło? 

Poniżej znajdują się najważniejsze czynniki powodujące wypłatę „okna ubezpieczeniowego” (finansowania zapewnianego przez obligację pandemiczną):

1) Okres

Od wyznaczonego początku epidemii, oznaczonego w Powiadomieniu o zdarzeniu kwalifikacyjnym, musi upłynąć okres 12 tygodni. Bank Światowy poinformował Euromoney, że 31 stycznia IBRD wydał zawiadomienie o zdarzeniu kwalifikującym się. 

Zakładając, że z raportu wynika, że ​​wydarzenie rozpoczęło się 31 grudnia, czyli pierwszego dnia zgłoszenia przypadków do WHO przez Chiny, najwcześniejszą datą uruchomienia obligacji będzie 24 marca.

2) Przypadki

W tym momencie epidemia musi dotykać więcej niż jeden kraj IDA lub IBRD. Jeśli dotknięte zostanie maksymalnie siedem krajów, ognisko to określa się jako ognisko regionalne; jeśli liczba wynosi osiem lub więcej, wówczas jest oznaczona jako globalna. Aby kraj mógł zostać zaliczony do tej sumy, musi mieć co najmniej 20 potwierdzonych zgonów.

Ponadto krocząca łączna liczba przypadków w krajach IBRD/IDA – innymi słowy liczba w ciągu 12 tygodni – musi wynosić co najmniej 250 i musi także nadal rosnąć w tempie określonym przez złożony wzór . 

Krocząca potwierdzona liczba przypadków musi wynosić co najmniej 20% całkowitej liczby przypadków, która obejmuje te, które jedynie podejrzewa się o zakażenie koronawirusem.

Według danych z 3 marca przypadki zgłoszono w 28 krajach IBRD i sześciu krajach IDA, ale tylko w dwóch z nich (Chiny i Iran) odnotowano więcej niż wymagane 20 zgonów. 

Właśnie na tej podstawie ognisko to byłoby obecnie określane jako pandemia regionalna, dotykający mniej niż osiem krajów IBRD/IDA z wymaganą dotkliwością i przy wciąż rosnącej liczbie przypadków. 

Ponieważ ani Chiny, ani Iran nie są krajami IDA, żadne z nich nie może ubiegać się o fundusze pomocowe dla NFE. Jeżeli jednak poszczególne kraje IDA miałyby w przyszłości spełniać pozostałe kryteria, kwalifikowałyby się do funduszy, o ile ogólna liczba przypadków IBRD/IDA nadal rosła.

3) Zgony 

Oprócz obowiązującego na szczeblu krajowym wymogu dotyczącego 20 zgonów, w krajach IBRD/IDA musi nastąpić łącznie co najmniej 250 potwierdzonych zgonów. Z 2,943 zgłoszonych na dzień 3 marca w samych Chinach, w bieżącym 250-tygodniowym okresie wymóg dotyczący 12 zgonów został już spełniony.

Teoretyczna wypłata dla krajów IDA wynosząca 195.8 miliona dolarów dostępna w przypadku koronaawirusa jest rozłożona w zależności od liczby wszystkich zgonów w krajach IBRD/IDA. Przy 250 wypłata wynosi 29% (56 milionów dolarów) w przypadku epidemii regionalnych i 34% (66 milionów dolarów) w przypadku epidemii globalnych; przy 750 odsetek ten wzrasta do 57% (113 milionów dolarów) w przypadku regionu i 67% (131 milionów dolarów) w przypadku rynku globalnego. 

Oznacza to, że maksymalny wymóg wynoszący 2,500 zgonów został już spełniony dostępna jest pełna regionalna/globalna wypłata w wysokości 195.8 miliona dolarów, zakładając, że spełnione są wszystkie pozostałe kryteria. Istnieją wzory umożliwiające określenie dokładnego poziomu finansowania, jaki może otrzymać każdy kraj, w oparciu o takie czynniki, jak wielkość populacji.

4) Straty obligatariuszy spowodowane pandemią

Struktura obligacji pandemicznych Banku Światowego składała się z dwóch klas. Transza klasy B o wartości 95 milionów dolarów zostanie wypłacona w pierwszej kolejności i może zostać obniżona do zera w wyniku wypłaty z tytułu pandemii koronawirusa. Wypłata transzy klasy A o wartości 225 milionów dolarów jest znacznie trudniejsza, a strata w tym przypadku jest ograniczona do 16.67%, czyli 37.5 miliona dolarów.

Przy 250 przypadkach zgonów z powodu IBRD/IDA w podanym okresie i zakładając, że spełniono wymogi dotyczące liczby przypadków wielokrotnych i wskaźnika wzrostu, transza klasy B podlega zasadniczemu obniżeniu o 37.5% w przypadku ogniska regionalnego i o 43.75% w przypadku ogniska wybuch światowej epidemii. Przy 750 ofiarach śmiertelnych oznacza to 75% strat w regionie i 87.5% w skali globalnej. Przy 2,500 zgonów cała transza zostaje utracona.

Stały próg zgonów dla transzy klasy A wynosi 2,500 i został już osiągnięty, co oznacza, że w obecnym stanie rzeczy transza klasy B zostałaby całkowicie zlikwidowana, a transza klasy A doznałaby maksymalnej obniżki kapitału wynoszącej 16.67%.

Pod koniec lutego obligacje klasy B były wycenione na poziomie około 45, natomiast klasy A na poziomie od 90 do par.

Różnica między maksymalną kwotą pomocy w wysokości 195.8 mln dolarów dostępną dla krajów w przypadku koronaawirusa a maksymalnymi stratami obligatariuszy w wysokości 132.5 mln dolarów jest uwzględniana w ramach jednoczesnej zamiany reasekuracji.

Okno kasowe wyczerpane

Obligacje Banku Światowego na wypadek pandemii były największą i najbardziej innowacyjną częścią szerszego programu reagowania ustanowionego przez tę międzynarodową organizację, zwanego Instrumentem na wypadek Pandemii (PEF). 

Został on wdrożony w odpowiedzi na powszechnie uznawaną w Banku Światowym i Światową Organizację Zdrowia powolną i nieskuteczną reakcją na poważną epidemię wirusa Ebola w 2014 r.

PEF składa się z dwóch części: okna kasowego i okna ubezpieczeniowego. Okno pieniężne, które ma mieścić się w przedziale od 50 do 100 milionów dolarów, jest finansowane przez kraje-darczyńców i ma łagodniejsze mechanizmy uruchamiające niż okno ubezpieczeniowe. 

Okno ubezpieczeniowe wynosi 425 milionów dolarów i zostało sfinansowane z emisji na rynkach kapitałowych – obligacji o wartości 320 milionów dolarów i swapu o wartości 105 milionów dolarów. Kupony obligacji są opłacane przez NFE (przekazywane rządom-darczyńcom) i przez Bank Światowy. 

Okno kasowe powinno teoretycznie zostać wypłacone przed oknem ubezpieczeniowym. W przypadku koronaawirusa może zostać wywołany przez 30 przypadków w kraju IDA, w którym można potwierdzić przeniesienie wirusa z człowieka na człowieka, lub 100 przypadków, jeśli nie. Przypadki muszą mieć miejsce w ciągu dowolnego czterotygodniowego okresu w ciągu sześciu tygodni poprzedzających złożenie wniosku o pomoc.

Jednakże chociaż przewidywano, że okno kasowe będzie uzupełniane co roku, Bank Światowy powiedział Euromoney, że na dzień 2 marca nie został on jeszcze uzupełniony w 2020 r., co oznacza, że ​​obecnie dostępne jest zaledwie 2.7 mln dolarów.

Od momentu wprowadzenia okienko pieniężne PEF wykorzystano trzykrotnie – a wszystko to w celu pomocy w walce z wirusem Ebola. W maju 2018 r. przekazał 11.4 mln dolarów na rzecz walki z wirusem Ebola w Demokratycznej Republice Konga, która otrzymała również dwie kolejne transze po 20 mln dolarów i 30 mln dolarów na walkę z epidemią w 2019 r.